Temat 8 Tajemnice książek część I

TEMAT: Tajemnice książek I

1. Powitanka


„Hop, hop, hop”

Dzieci wykonują gesty zgodnie ze słowami rymowanki:

Powitania nadszedł czas, miło dzisiaj widzieć was!

Ręce w górę, mały skok, teraz w górę – hop, hop, hop!

2. Zabawy ruchowe

Wąską ścieżką” – rodzic rozkłada skakankę, a dzieci muszą przejść po niej noga za nogą.

Dzieci i pszczoła” – dzieci biegają swobodnie i udają, że zbierają kwiatki. Na odgłos bzyczenia pszczoły uciekają do domku (w wyznaczone miejsce). Gdy pszczoła odleci, wracają do zbierania kwiatów.

Tajemnicza książka” – każde dziecko otrzymuje książkę, którą kładzie na głowę. Stara się utrzymać ją w tej pozycji podczas wykonywania kolejnych poleceń: Obracamy się, Tańczymy, Chodzimy bokiem, Kucamy, Chodzimy do tyłu itp. Powtarzamy zadanie kilka razy.

W księgarni” – dzieci zajmują dowolne miejsca na dywanie. Leżą na bokach. Na hasło: Książki się otwierają! – przechodzą do leżenia na wznak, wyciągają na boki wyprostowane ręce i nogi. Na hasło: Kartki się przewracają! – klaszczą w dłonie ( mówimy, ile stron ma książka, a dzieci tyle razy klaszczą). Na hasło: Książki się zamykają! – powracają do pozycji wyjściowej – leżenie na bokach, nogi podkurczone. Na hasło: Książki stoją na regale, dzieci przechodzą do stania na baczność.

Nasze nogi” – dzieci i rodzice tworzą pary. Przechodzą do leżenia na plecach. Dotykają się stopami w taki sposób, aby nogi zgięte w kolanach tworzyły w powietrzu kąt prosty. „Siłują się” stopami, próbując wyprostować nogi. Ćwiczenie wykonują w taki sposób, żeby nie odrywać stóp od stóp partnera. Następnie odpychają się od siebie stopami i powtarzają ćwiczenie.

 

 

3. Wiersz „Ale wstyd” Dominkia Niemiec

Dnia pewnego ciepłą zieloną wiosną

mała Ania patrzyła, jak kwiatki rosną.

A że chciała narysować sobie takie ładne kwiatki,

umieściła je na książce, na środku okładki.

Wiem, powiecie, że Ania książkę tak zniszczyła,

ale jeszcze ta historia wcale się nie skończyła.

Ale wstyd!

Siostra Ani, gdy tylko spostrzegła jej poczynania,

zaczęła szukać jakiegoś rozwiązania.

Chciała książkę wyszorować szczoteczką i wodą.

Może one na ten kłopot coś pomóc tu mogą?

Ale zamiast się poprawić, wszystko się pogorszyło,

bo książce to pranie wcale nie posłużyło.

Ale wstyd!

Mama, gdy zobaczyła poczynania swoich córek,

za zniszczenie książki dała im porządną burę.

Bo się okazało, że książka nie należy do dzieci,

a jedynie ktoś im tę książkę do czytania polecił.

I mama z biblioteki ją wypożyczyła.

A to bardzo ważna kwestia w tym momencie była.

Ale wstyd!

Przecież książki nawet pomazanej nie można wyrzucić.

Trzeba będzie ją do biblioteki jak należy zwrócić.

I wyjaśnić przyczynę jej stanu fatalnego,

jej pogięcia i pomięcia, obrazka nieoczekiwanego.

I książkę odkupić lub zapłacić karę.

Nikt się w takiej sytuacji nie czuje doskonale.

Ale wstyd!

Szybko do biblioteki poszła z córkami mama.

W bibliotece jak zwykle siedziała pani ta sama.

Przywitała wszystkich i już książkę ogląda.

Badawczo się przygląda książce, dziewczynkom się przygląda.

– I co żeście tutaj, łobuziaki, uczyniły?

– Przepraszamy, trochę żeśmy książkę uszkodziły.

Ale wstyd!

– No cóż, musicie teraz naprawić swe zachowanie.

Zaraz wymyślę dla was jakieś zadanie.

Pomożecie mi poustawiać stos książek na półki,

a wtedy wybaczymy wam te wyczyny, te bzdurki.

Dziewczynki zabrały się do pracy ku uciesze mamy.

– Jak dbać i szanować książki, teraz zapamiętamy.

A gdzie wstyd? Już minął, znikł!

Po przeczytaniu wiersza rodzic zadaje dzieciom pytania:

– Czego dotyczył wiersz? Co stało się z książką?

– Kto ją zniszczył?

– Czy takie zachowanie było właściwe?

– Skąd dziewczynki miały książkę?

– Co musiały zrobić po tym, jak zniszczyły książkę?

– Co czuły dziewczynki, gdy oddawały książkę do biblioteki?

– Co musiały zrobić w bibliotece?

-Czy to, co czuły, minęło?

– Czy wy też kiedyś wstydziliście się z jakiegoś powodu?

– W jakiej to było sytuacji?

– Czy to było przyjemne uczucie?

– Jak czuliście się, gdy wstyd minął?

4. „O książkach” – rozwiązywanie zagadek Ewy Stadtmüller.


Między stronicami książki się układa,
gdzie skończyłeś czytać,
grzecznie podpowiada. (zakładka)

Ucz się czytać, a zostanie twoim przyjacielem,
co wzruszy, rozśmieszy i nauczy wiele. (książka)

Gdy pomysł bajkowy
wpada mu do głowy,
chwyta pióro w rękę,
już pisać gotowy. (autor)

Z ołówkiem w ręku
świetnie się czuje,
chętnie tę bajkę zilustruje. (ilustrator)

Wciąż odwiedza bibliotekę,
bo chce być mądrym człowiekiem.
Z opisu tego wynika, że chodzi o… (czytelnika)

Tam na czytelnika tysiąc książek czeka.
To cudowne miejsce zwie się… (biblioteka)


5. Moja ulubiona książka” – ćwiczenia z zakresu profilaktyki logopedycznej w oparciu o tekst Patrycji Siewiera- -Kozłowskiej.


Czy wiecie jakie mogą być książki? Mogą być bardzo grube (oba policzki mocno wypełnione powietrzem) lub bardzo cienkie (dzieci próbują wessać policzki, żeby jak najbardziej wyszczuplić twarz). Książki mogą być też dla dzieci albo dla dorosłych: te dla dzieci mają zwykle dużo obrazków i są w nich bajki (próbują czubkiem języka narysować na podniebieniu obrazek do książki dla dzieci), a książki dla dorosłych zwykle mają więcej literek do czytania (R. prezentuje przygotowany ciąg samogłosek do odczytania, zwraca uwagę na pracę warg podczas wybrzmiewania kolejnych głosek). Wśród książek mamy też encyklopedie – to takie książki, które zawierają dużo informacji. Są encyklopedie powszechne (ogólne) oraz encyklopedie tematyczne, np. encyklopedia zwierząt, w której możemy znaleźć informacje o koniach (dzieci kląskają, jak konie), o dzikich zwierzętach (rozchylają wargi, szczerzą zęby i powarkują, jak dzikie zwierzę), o wężach (syczą, jak wąż, język pozostaje za dolnymi zębami), o zającach i królikach (robią ryjek, górne zęby masują dolną wargę) i o wszystkich innych zwierzętach. Niektórzy z was znają też książki naukowe – mogą to być książki o kosmosie: jest w nich niebo z gwiazdami (czubek języka przesuwa się po podniebieniu, następnie dzieci dotykają punktów na podniebieniu, rysując gwiazdy), są różne planety (okrążają kilkakrotnie językiem wargi) i na pewno zdjęcia Ziemi wykonane w kosmosie. Ziemia wygląda na nich jak niebieska kula (napełniają powietrzem policzki). Inne książki to albumy – te zawierają bardzo dużo zdjęć. Fotografowie i otograficy, którzy mają specjalne aparaty z długimi obiektywami (wyciągamy wąskie wargi – ryjek – jak najdalej do przodu) robią zdjęcia miastom, budowlom, obrazom (pstryk –dzieci powtarzają onomatopeję) i z takich zdjęć powstają książki zwane albumami. A wy jakie książki najbardziej lubicie?

6. Prezentacja I filmik “Jak powstaje książka?”

https://www.youtube.com/watch?v=PQIUum3zDfY

https://www.youtube.com/watch?v=5dHmwZRQ0FI

 

7. Język angielski

Going to the Library Song for Kids | Circle Time Songs for Children | The Kiboomers

https://www.youtube.com/watch?v=PQPShULUGAs

library- / lajbri/ – biblioteka

fun- / fan/ – zabawa

shhhh- / szzz/ – cicho(sza!)

take out- / tejk ałt/ – wypożyczyć

read a story- / rid e stori-/ czytać opowiadanie, historyjkę

sing this song-/ sing dys song/- śpiewać tę piosenkę

went to the library- / łent tu de lajbri/- poszliśmy, byliśmy w bibliotece